Blog . Profile . Archive . Email . Design by .


عاشق بیدل

خوبه من شعر نگو! چون که تو هم می میری چون که بازیچه ی بازیگری تقدیری

 

آی آدمــــا گــــول نــخوریــن

با عـــشقـــــای دروغــــکــی

بـــا قـــولای بـــلا مـــحــــل

بــــا وعــــده های الـــکـــی

 

تـو این روزای گرگ و مـیـش

قـاطی شده عـــشق و هـــوس

عـــشـــقــای امــروزی شـده

یــه مــش دروغ هـمـین و بس

 

مـــثـــل قـــدیــم رنــگ نـداره

حـــنـــای عــاشــقـــا دیـــگــه

خــیــلـی چــیـزا عـوض شـده

هیـچ کـی بـهت راس نـمـی گه

 

دلارو قــســمـت مــی کــنـــن

انــگـــاری کـــه نـــذری دارن

هرجـــا مــی رن یــه تـیـکه دل

پــیــش یـــکی جـــا مـــی ذارن

 

تــو ایـــن زمـــونـــه عــاشـقـی

حـــســاب کـــتـــابـــی نـــداره

ایـــن روزا حـــتـــی آســـمـون

یــــــه جـــــای آبـــی نــــداره

 

شـــبــــا تــــوی مــــهــمــونـیـا

عـــشــق یــخـــی فــــراوونــه

فردا کــــه آفــتـــاب بـــزنــــه

هیــچــی ازش نـــمـی مــونــه

نوشته شده در شنبه بیستم فروردین 1390ساعت 23:3 توسط امین| |

 

سلام به همه

امیدوارم حال همتون خوب باشه

بعد از 1 سال دارم دوباره آپ میکنم

یاد اون روزها بخیر

عجب دورانی داشتیم

مسیر زندگی من با همین وبلاگ عوض شد

اصلا وقت ندارم چون درس میخونم و کنکور ارشد هم دارم

ولی شاید برگردم

معلوم نیست

ولی اگه بیام با مطالب متفاوتی خواهم اومد

برای همتون آرزوی موفقیت میکنم

شاد باشید

بای بای

نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم تیر 1389ساعت 12:42 توسط امین| |

 

دوست دارم بر شبم مهمان  شوی

                         بر کوير تشنه چون  باران  شوی

دوست دارم تا شب و روزم شوی

                          نغمه ی اين ساز پر سوزم شوی

دوست دارم خانه ای سازم ز نور

                          نام  تو بر سردرش  زيبا  ز دور

دوست دارم  چهره ات خندان  کنم

                          گريه های خويش را پنهان  کنم

دوست   دارم  بال  پروازم  شوی

                           لحظه ی  پايان و  آغازم  شوی

دوست  دارم  ناله ی  دل سر  دهم

                           يا به روی شانه هايت  سر  نهم

دوست دارم  لحظه  را  ويران  کنم

                           غم ، ميان  سينه ام  زندان  کنم

دوست  دارم تا ابد  يادت  کنم

                            با  صدايی  خسته  فريادت  کنم

دوست دارم با تو باشم هر زمان

                            گر تو باشی ، من نبارم بی امان

                        سپيده اميرعسگری

نوشته شده در یکشنبه نهم فروردین 1388ساعت 0:47 توسط امین| |

 

سلام دوستان گلم.

سال جدید را به همه شما عزیزان تبریک عرض می کنم.

اميدوارم سال ۸۸ سالی سرشار از اميد و بالندگی و شادابی و

سلامتی برايتان باشد.

نوروزتان پيروز، هر روزتان نوروز

 

هجرانی

سين هفتم

سيب سرخی است

حسرتا

که مرا

نصيب

از اين سفره ی سنت

سروری نيست

شرابی مرد افکن در جام هواست

شگفتا

که مرا

بدين مستی

شوری نيست

سبوی سبزه پوش

در قاب پنجره

آه

چنان دورم

که گويی جز نقش بی جانی نيست

و کلامی مهربان

در نخستين ديدار بامدادی

فغان

که در پس پاسخ و لبخند

دل خندانی نيست

بهاری ديگر آمده است

آری

اما برای آن زمستان ها که گذشت

نامی نيست

نامی نيست

احمد شاملو

نوشته شده در جمعه سی ام اسفند 1387ساعت 1:3 توسط امین| |

 

با  خيالت  دل  خوشم  ای  ماه  پنهان  بعد  از  اين

می نهم  بی  روی  تو  سر  در  گريبان  بعد  از  اين

پشت  اين  ديوارها  سوسوی  يک  فانوس  نيست

لحظه هايم   بی  تو  چون  شام  غريبان  بعد  از  اين

فصل  ها  تکرار  يک  پاييز  بی  پروانه  اند

کوچه  ای  بی  انتها  من  زير  باران  بعد  از  اين

اين  خيابان  های  خالی  تا  کجايم  می برند

مشت  در  جيب  و  پر  از  بغض  نيستان  بعد  از  اين

گر  که  بگذاری  سرت  را  بر  سکوت  شانه ام

می شوم  غرق  گل  و  بوی  بهاران  بعد  از  اين

عشق  را  هم  صحبت  اين  لحظه  های  لال  کن

آه  ای  شيرين  زبان  من  را  مرنجان  بعد  از  اين

             زنده یاد تیمور ترنج

نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم اسفند 1387ساعت 15:19 توسط امین| |

 

صدايش ميکنم اما نباشد ره به گوش او صدايم

گناه من چه بود آخر که هجر و درويش گشته سزايم

اگه سوغات عشق او فقط حيراني و آشفتگي باشد

مکن هرگز خداوندا از اين حيراني شيرين جدايم

چه شبهايی که ناليدم ز هجران و به درگاهش دعا کردم

نميدانم  چرا  او  هم  ندارد  پاسخی  بهر  دعايم

من ارچه بيقرار هستم وليکن خوب ميدانم

در اين وادی حيرانی فقط مستی شود جانا دوايم

اگر ديروز سر دادم من آواز خوشی امروز

به غير از آه سوزانم کسی نشنيده است ديگر نوايم

تو گفتی نسترن او را ز جان و دل زنم فرياد

صدايش  ميکنم  اما  نيابد  ره به  گوش  او  صدايم

                              نسترن محمدی

نوشته شده در یکشنبه یازدهم اسفند 1387ساعت 13:30 توسط امین| |

   

از خودم  خط  کشیده ام  تا  تو

قطره ، من . رود : راه . دریا : تو .

دستهایم  دو  جاده  از  خاکند

از  زمین  با  دعا  به  بالا ، تو

از  تو  دورم  که  اندکم ، اما

با  تو  بسیار  می شوم ،  با  تو

مانده  با  یک  کلاف  سرگرم ، من

پاسخ  این  همه  معما ، تو

رو  به  هر  سو  که  می کنم  هستی

بین  هر  ازدحام ، تنها  تو

هر  چه  بیراهه  رفته ، برگشتم

از  همیشه  خودم  به  حالا  تو

نام  تو  بر  دل  و  لبم  جاری

ذکر  من  لا  اله  الا  تو

      "فریبا  یوسفی"

 

نوشته شده در جمعه نهم اسفند 1387ساعت 21:5 توسط امین| |

 

و ایزد با چه معجونی سرشت آب و گل ما را

که این سان می برند آسان پری روها دل ما را

من و تو نیمه ی یکدیگریم و هر دو دل تنگیم

که کامل می کند غم نیمه ی ناکامل ما را

همان بهتر جدا باشیم از دنیا ی هم ، وقتی

دو چندان می کند دل بستن ما مشکل ما را

فریب بازی چرخ و فلک را خورده ای ، بگذار

بچرخاند فلک این بار دور باطل ما را

به هر در جان به کف رفتیم و برگشتیم با حسرت

مگر که مرگ گیرد تحفه ی ناقابل ما را

                //سعید توکلی\\

نوشته شده در شنبه سوم اسفند 1387ساعت 1:16 توسط امین| |

 

هر کس به کلافی سر بازار تو باشد

بیچاره دل من که خریدار تو باشد

امید تویی، عید تویی،فصل شکفتن

بوی خوش پیراهن گلدار تو باشد

این راه چه راه است که پشت سرت آه است؟!

باشد که خداوند نگهدار تو باشد

زیبایی ات ای ماه چه دیوانه کننده ست

بیچاره پلنگی که گرفتار تو باشد

نارنج چه کاری ست که دست همه دادند؟

ای عشق! گمان می کنم این کار تو باشد!

             جواد زهتاب

نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم بهمن 1387ساعت 16:18 توسط امین| |

 

باغ با دلهره در حال شکوفا شدن است

رود با همهمه آماده ی دریا شدن است

ابر ها لکه ی دامان زمین را شستند

خاک در تاب و تب گرم مطلا شدن است

سر زد از پیرهن پاره شب یوسف ماه

دولت گم شده در معرض پیدا شدن است

بگسل ای سلسله ، ای سلسله ی ممتد شب

نوبتی باشد اگر نوبت فردا شدن است

ای گشاینده ترین دست کلید تو کجاست

قفل این پنجره ها منتظر وا شدن است

گوش کن! ای شب کر صحبت صبح است و سحر

آفتاب آمده در حال شکوفا شدن است

           <<بهروز یاسمی>>

 

نوشته شده در یکشنبه بیستم بهمن 1387ساعت 15:37 توسط امین| |

 

در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد

کس جای در این خانه ویرانه ندارد

دل را به کف هر که دهم باز پس آرد

کس تاب نگهداری دیوانه ندارد

در بزم جهان جز دل حسرت کش ما نیست

آن شمع که می سوزد و پروانه ندارد

دل خانه عشقست خدا را به که گویم

کارایشی از عشق کس این خانه ندارد

در انجمن عقل فروشان ننهم پای

دیوانه سر صحبت فرزانه ندارد

تا چند کنی قصه اسکندر و دارا

ده روزه عمر این همه افسانه ندارد

          پژمان بختیاری

 

نوشته شده در شنبه نوزدهم بهمن 1387ساعت 16:36 توسط امین| |

 

سلام دوستان.امیدوارم هرجای این کره ی خاکی زندگی می کنید شاد باشید.

از امروز در این وبلاگ تنها اشعاری از شاعران معاصر را قرار میدم.

برای شروع این شعر زیبا از زنده یاد آغاسی رو مناسب دیدم.

امیدوارم لذت ببرید.

با همه لحن خوش آوایی ام

در به در کوچه تنهایی ام

ای دو سه تا کوچه زما دورتر

نغمه تو از همه پر شورتر

کاش که این فاصله را کم کنی

محنت این قافله را کم کنی

کاش که همسایه ما می شدی

مایه آسایه ما می شدی

هرکه به دیدار تو نائل شود

یک شبه حلال  مسائل شود

دوش مرا حال خوشی دست داد

سینه مرا عطشی دست داد

نام تو بردم لبم آتش گرفت

شعله به دامان سیاوش گرفت

نام تو آرامه جان من است

نام تو خط عوان من است

ای نگه ات خواستگه آفتاب

بر من ظلمت زده یک شب بتاب

پرده بر انداز ز چشم ترم

تا بتوانم به رخت بنگرم

ای نفست یار و مددکار ما

کی و کجا وعده دیدار ما

زنده یاد محمدرضا آغاسی

نوشته شده در سه شنبه هشتم بهمن 1387ساعت 22:34 توسط امین| |

 

ای بس که هزار پشت تا شد ، افتاد

بر بستر بادها رها شد ، افتاد

مغرور نشو ، که زير چتر پاييز

هر برگ که حس کرد طلا شد افتاد


نگذار دهان سنگ ها باز شود

با دست تو قفل ننگ ها باز شود

آهوی خيابانی من ! پلک نزن

شايد قفس پلنگ ها باز شود


تا اين که به آشيانه ات سر بزنم

می خواسته ای به سيم آخر بزنم

من دوره ی پرواز نديدم ، اما

گاهی بلدم که خوب پر پر بزنم


اصلا تو به من نمی رسی تا هرگز

آن گونه که من با تو  ، تو اما هرگز

با اين که به هم نمی رسند عقربه ها

خالی نکنند پشت هم را هرگز


چون اسلحه ی به حالت شليکم

لطفی بکن ، اين قدر نکن تحريکم

من خاطره ی خوشی ندارم از عشق

يک تيشه به فرهاد شدن نزديکم

نوشته شده در جمعه بیست و نهم آذر 1387ساعت 13:49 توسط امین| |

 

از آن روزی که ما را آفریدی

               به غیر از معصیت چیزی ندیدی

خداوندا ! به حق هشت و چارت

               زما بگذر ، شتر دیدی ندیدی !

زِ کشتِ خاطرم جُز غم نروید

              ز بــاغم جُز  گُل ماتم  نروید

ز صحرای دل بی حاصل ما

              گیاهِ نــا امیدی هم نروید

            ((بابا طاهر))

نوشته شده در شنبه بیست و سوم آذر 1387ساعت 13:1 توسط امین| |


 

شبان گاهان لب درياچه می رفتم
                       و ميگفتم به خود
                       او يک شب آنجا ديده خواهد شد.
من او را پيش از اين هرگز نديده
                       نام او را نيز نشنيده
ولی انگار با هم روزگاری آشنا بودیم.
نمی دانم کجا بودیم
که من در نيلی چشمان او
او در کبود رود شعر من
زمانها در شنا بودیم.
شبی آمد،وليکن دیروقت آمد.
نه فانوسی،نه مهتابی
هوا بس تيره بود و دامن درياچه پر توفان
سوار قايقی گشتيم و بر خيزابها رفتيم تا ديری
ولی دردا چه تقديری
من او را باز هم نشناختم، زيرا
که شب تاريک بود و موج نیرومند
از آن سو قصّه ی تلخی است؛
ای افسوس، ای اندوه
او را موجها بردند!


و اينک
هر سحر در قلب من، نيلوفری نمناک می رويد...
            

                          <<مفتون امينی>>

نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم آذر 1387ساعت 12:59 توسط امین| |

 

ای در خور اوج ! آواز تو در کوه سحر، و گياهی به نماز.

غمها را گِل کردم، پل زدم از خود تا صخره ی دوست.

من هستم، و سفالينه ی تاريکی و تراويدن راز ازلی

سر بر سنگ، و هوايی خنک،

و روانی که پر از ريزش دوست

خوابم چه سبک، ابر نيايش چه بلند، و چه زيبا بوته ی زيست

                                         و چه تنها من!

تنها من، و سرانگشتم در چشمه ی باد، و کبوترها لب آب.

هم خنده ی موج، هم تن زنبوری بر سبزه ی مرگ، و شکوهی در پنجه ی باد

من از تو پُرم، ای روزنه ی باغ هم آهنگی کاج  من و ترس!

هنگام من است، ای در به فراز، ای جاده به نيلوفر

                         خاموش پيام!

             سهراب سپهری

نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم آذر 1387ساعت 23:7 توسط امین| |

 

به لب غنچه چو فرمان شکفتن دادند

به من لال ترين، فرصت گفتن دادند

از بهشت شهدا بوی گلاب آمده بود

يک نفر با طبقی از می ناب آمده بود

خواست با گردش چشمی ، بکَنَد بنيادم

پی آن بود بر قصد به مبارک بادم

گفتمش ای تب آشفته که در پيرهنی

لب نرقصان و بگو با سکناتت سخنی

خنده ای کردوگل ازغنچه ی شعرم واشد

سيب در حادثه ی سرخ شدن،زيبا شد

کوه افراشت سر از شيعه ی حيدر شدنم

هفت گل خنده شد از شدت پر پر شدنم

بی وضواز تب اين مرحله رفتن ،کفر است

اين مسلمانی ما بود که در چاه افتاد

عکس پيشانی ما بود که در چاه افتاد

                    .::هادی منوری::.

نوشته شده در پنجشنبه هفتم آذر 1387ساعت 22:57 توسط امین| |

 

ترسم ای مرگ نيايی تو و من پير شوم

وين قدر زنده بمانم که ز جان سير شوم

آســـــــمانا ! زرهِ مهر مرا زود بکش

که اگر دير کشی ، پير و زمين گير شوم

جوهرم هست و بُرش دارم و ماندم به غلاف

چون نخواهم کج و خونريز چو شمشير شوم

منم  آن  کشتی  طوفانی  دريای  وجود

که ز امواج ِ سياست زبَر و زير شوم

پيش  دشمن، سپر افگندن من هست محال

در رَهِ  دوست ،  گر  آماجگه  تير  شوم

غم  مخورای دل ديوانه، که از فيضِ جنون

چون تو من هم پس از اين لايق زنجير شوم

                      فرخی يزدی

نوشته شده در جمعه یکم آذر 1387ساعت 22:19 توسط امین| |

 

دامن مکش به ناز که هجران کشیده ام

نازم بکش که ناز رقیبان کشیده ام

شاید چو یوسفم بنوازد عزیز مصر

پاداش ذلتی که به زندان کشیده ام

از اشک شوق نیز دو چشمم معاف دار

کز این دو چشمه، آب فراوان کشیده ام

جانا سری به دوشم و دستی به دل گذار

آخر غمت به دوش دل و جان کشیده ام

دیگر گذشته، از سر و سامان من مپرس

من بی تو دست از این سر و سامان کشیده ام

تنها نه حسرتم غم هجران یار بود

از روزگار سفله دو چندان کشیده ام

بس در خیال، هدیه فرستاده ام به تو

بی خوان و خانه حسرت مهمان کشیده ام

دور از تو ماه من همه غم ها به یک طرف

وین یک طرف که منت دونان کشیده ام

ای تا سحر به علت دندان نخفته شب

با من بگوی قصه که دندان کشیده ام

از سرکشی طبع بلندست شهریار

پای قناعتی که به دامان کشیده ام

**شهریار**

نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم آبان 1387ساعت 13:37 توسط امین| |

 

  گفتی که:

      -((چو خورشید،زنم سوی تو پر،

  چون ماه،شبی می کشم از پنجره سر!))

  اندوه،که خورشید شدی،

                                   تنگ غروب!

  افسوس،که مهتاب شدی

                                  وقت سحر!

                 :::فریدون مشیری:::

 

نوشته شده در یکشنبه پنجم آبان 1387ساعت 1:39 توسط امین| |


Design By : Night Skin